wtorek, 1 marca 2011

Orszak Królewski

Przy końcu zeszłego roku opisałem wędrówki po Puszczy Białowieskiej w poszukiwaniu Królewskiego Orszaku. Wtedy pomagał mi Pan Stefan.

Parę tygodni temu ponownie wybrałem się do Puszczy. Pogoda dopisała. Świeciło słoneczko, a śnieg był świeży, ale niezbyt głęboki. Czyli idealna na spacerek.

Wędrowałem po leśnych ostępach, co jest znacznie ciekawsze niż wędrówka znakowanymi szlakami. Nie lubię chodzić znakowanymi szlakami turystycznymi - wole na dziko - na własnego nosa - to jest zdecydowanie ciekawsze. Niestety natrafiałem jedynie na ślady zwierzątek.

Czasami trafiałem na ślady pojazdów mechanicznych. No cóż. Ale wędrówka była przyjemna.

Oj, tutaj szły jakieś stwory na dwóch nogach i obute.


Leśna cisza. Uwielbiam takie samotne wędrówki.


Po paru godzinach wędrówki dotarłem do tajemniczego miejsca zwanego "Miejscem mocy". Podobno występuje tutaj jakieś zagadkowe promieniowanie. Nie zauważyłem tego. Śnieg taki sam jak w innych miejscach. Tylko kamienie trochę odśnieżone przez "wierzących" w to promieniowanie.

To chyba efekt działania tego promieniowania na kogoś z władz Parku Narodowego. Postawiona wieża widokowa - tylko co oglądać. W uzupełnieniu - wykonana parę lat temu wieża nad dolina Narewki została rozebrana. Rok temu jeszcze stała. Nic nie rozumiem - a może to wpływ mocy tego zagadkowego promieniowania.

No cóż czas ruszać w drogę powrotną do domku. Przecież czeka mnie jeszcze ponad 500 km jazdy autkiem.


Resztki linii kolejowej. Pamiętam czasy, gdy z Hajnówki do stacji Białowieża Pałac można było dojechać pociągiem. No cóż dzisiaj nic nie opłaca się.

Czas kończyć spacer. Ruszam w kierunku Białowieży - kiedy wrócę do Puszczy następny raz..................

I nagle - co to jest.................

Ku mojemu zaskoczeniu pojawia się Królewski Orszak.

Nie szukałem go - sam przyszedł do mnie. Totalne zaskoczenie. Niesamowity widok i niezapomniane spotkanie.


Stanąłem i czekałem. Znów jak skamieniały. Natrafiłem na malutki Orszak. Czyżby czekał na mnie, aby pożegnać. A może zaprosić na kolejna puszczańska wędrówkę.

Przecież Orszak spotkałem około 1000 m od końca lasu. Traktuję to spotkanie jako zaproszenie.

Patrzyliśmy na siebie przez jakiś czas.

Po chwili każdy poszedł w swoja stronę. Orszak do lasu, a ja w kierunku autka. Oczywiście, że zaproszenie zostało przyjęte.

Na początku wędrówki natrafiłem na ślady obutych stworów dwunożnych, a tutaj ślad członka Orszaku Królewskiego.


Wędrując po lasach czasem mam to szczęście spotkać mieszkańców. Te spotkania są nagrodą - taką samą jak widok ze szczytu w górach.

Nie boje się tych leśnych mieszkańców. Tylu ich spotkałem w lasach i jakoś żaden nie zrobił mi krzywdy, choć na ogół jestem sam. Po prostu trzeba mięć do nich szacunek. Przecież w tym leśnym królestwie to my jesteśmy gośćmi, a gospodarzami spotkane zwierzęta. Niestety wielu o tym zapomina.

3 komentarze:

kozterka pisze...

Witaj,Ty to masz szczęście.
Fascynująca przygoda.
Próbuję sobie wyobrazić uczucia ,jakie mogły towarzyszyć Ci podczas tego niespodziewanego spotkania.

Anonimowy pisze...

Mnóstwo* gwiazd *świeci na niebie *
a *ja* tę* najpiękniejszą* ślę *
*dzisiaj* dla* CIEBIE *

Anonimowy pisze...

To wypad był wspaniały,radość serca niech wciąż Ci gra .Życzę,
Co Dobre, Szczęśliwe i Miłe,
Co Daje Uśmiech i Spokój,
Radością Napełnia Chwilę.